Prophecy

Flashback: January of 2010. Pumasok si Dr. Tabora sa Cathlab at tinanong nya lahat ng staff kung gusto daw magpahula. Since wala naman na akong ginagawa at that time, sige go na. Tutal naman, 100 lang. Hindi naman ako masyadong naniniwala sa mga hula-hula, it was just for fun... just to put some intrigue into my otherwise boring day.

So siempre, more chika more fun moments muna. Eto ang mga prophecies nya:

1. Makakaalis ka ng bansa ngayong taon. Noong una, akala ko makakapunta na ako sa London. Pero hindi pala yun ang ibig nyang sabihin. This year, nakapunta ako ng US, Hong Kong at Macau. Wala pa sa plano ko ang mga lakad na ito noong panahon na yon. Besides, marami rami rin akong nabisitang mga lugar dito sa Pilipinas. I give her 80%.

2. Wala akong problema. Ang problema ko ay ako. how true. ilang beses na rin tong na-affirm ni Chito, sabi nya minsan inaaway ko sya sa wala. hehehe. tomoo.. :) Alam nyo naman siguro na i over-analyze things, kahit simpleng chismis, gagawan ko pa ng prologue at epilogue. Siguro nga tama si Manang, kasi minsan sa kakainisip mo sa isang bagay, nagiging problema ito. Kanina wala kang problema, ngayon meron na. Sino ngayon ang may kasalanan?

at! ang pinaka the BEST!

3. May 2 lalaking nagmamahal sayo ngayon. Isang galing sa past mo, isang meron ka ngayon. May babalik sayo, pero kung ako sayo, dun na lang ako sa kung anong meron ka ngayon. Mahal na mahal ka nya, at kaya ka niyang antayin.

HUWAAAAAAAAAAAT MANANG BOLA?

Well, at that time, hindi naman ako masyadong nagpanic. Kasi, nagdadate pa lang kami ni Chito noon, and I was going out with other guys as well. Although 1 year na rin kaming nag dadate, wala pang something credible para masabi mo na kami na nga. Hindi ko nga alam non kung nagdadate kami non, or nagkakataon lang magkasabay kme kumain. anyhoo, dito na naging THE BEST si MANANG.

4 days after this prophecy, nagtxt si Joey. from out of nowhere. huwaaaaaaaaat? hindi ko matanggap ito. grabe talaga guys, as in erector pili moment talaga ang lola nyo non. sabi nya, kung pede daw kami magkita that night, kasi nagbreak na sila ng girlfriend nya.

Note: hindi na ako magkwekwento, alam nyo na ang kwento.

nagbreak na sila? for real? shet! kung nangyari lang to 1 year ago, 2009, aba, full force ahead na ito! itong lalaki na to na binaligtad ang pagkatao ko, nagiisang lalaki na napababa ako sa pedestal ko para lang magmakaawa ka sa kanya na piliin ako ,eh eto na naman, sa pinto ko. kumakatok.

nagkita kami.

sa pagkikita namin, parang nasa nirvana na naman ako. yon ang problema eh. hindi ko nakikita ang mga pagkukulang nya, at ang pagkabulag ko sa mga pagkukulang nya. kasi, alam nyo naman, siya ang childhood sweetheart ko. 10 taon na cyang labas masok sa buhay ko. it was like, the guy you have always imagined at the end of the church aisle. nandyan na cya.

finally! happy ending! F you manang bola!

matapos nya akong palamutian ng mga matatamis na salita, matapos kong seryosong isipin na lumayo kay Chito, eto ang linya ng lolo nyo:

Umm.. I'm not ready for a relationship with you right now eh.. gusto ko munang maging binata..

ay gago pala to eh! kung kutusan ko kaya? right then i remembered what manang bola said. about how i should choose the one who was in my life right now. ang dami ng nagadvice sakin against joey.. pero wala akong pinakinggan. i decided to take a stranger's advice.

nung gabi rin na yon, tinext ko si chito. sabi ko kailangan naming magkalinawan. ayon, nalinawan na nga ako - kung sino ang lalaking deserving sa laki ng pagmamahal na kaya kong ibigay. naisip ko yung lahat ng taon na nagpakatanga ako sa kanya, na natake advantage ako sa kahinaan at kalungkutan ko. samantala, si Chito, although an unlikely choice, became the best choice i have ever made in love. First time i ever included my brain in decision making in love. dati kasi heart lang. then naging heart and vagina. ngayon. 3 na sila.

ngayon, 1 taon after ako hulaan ni manang bola, kami pa rin ni Chito. he taught me that love was not in 1 fleeting passionate moment. not meeting in wee hours of the night, or saying sweet nothings to each other.

tinuro nya sakin na kapag sinabi mong mahal mo ang 1 tao.. you stick by them, and you mean what you say when you say i love you.

tinuro nya sakin na ang love pala, eh mahaba, malayo, malawak.

tinuro nya sakin na pareho kayong may mga pagkukulang, at dapat pareho kayong mag aact para mapabuti ang isa't isa.

tinuro nya sakin na ang tunay na pagmamahal, walang kaso kung gaano kayo kalayo, gaano kayo kadalas magtext. basta pag nagkasundo na kayo na magmahalan. yun na yon. walang pero pero. unli love ito.

and most of all..

tinuruan nya akong mahalin at pahalagahan ang pagkatao ko. a virtue i thought i had lost.

the point is.. gago talaga si joey. at kung pinilit ko yon, sang kangkungan ako pupulutin ngayon?

hahahahaha.

the point is.. may pagka-nostradamus si Manang bola..

the point is.. hindi mo kailangan masaktan para matuto. unless matigas ang ulo mo.

ang masasabi ko lang. maganda pa rin ako. HAHAHAHA.

eto na vhel. :)

monday dental drama

well, as you all know from my posts sa peysbuk.. i've been battling a terrible toothache for on and off 3 months na ata.. i finally decided to go to the dentist last week to get it all sorted out and turned out that i needed a filling.. so there! but putaena mga pare, after nya gawin mas naging worse ang saket!! 4 days after: ROOT CANAL!

nakakalerkey talaga yung sakit even after the 2 shots of local anaesthesia. naiyak nako!! wth??

para akong bata kase i was thinking na twas so scary, and i was all.. ALONE.

i had to leave the clinic at dusk, with some drizzle outside, feelin' all cold and had to take a long walk home (approximately 25 minutes).. then as i was walking umandar na naman ang pagka-emo ko (a.k.a pagkapraning)..

then naisip ko rin ang rapid turn around ng image ko from boring college student to... party animal??

(KONEK: ekai's post FOR ONCE IN YOUR LIFE)

tomador. petix. yan na ko ngaun. (or at least yan ang interpretation sakin ng mga frends ko after college).. oh well, these people seldom take me seriously. panay daw kase ako biro. actually, dinadaan ko lang naman kase sa tawa yung mga bagay2 paminsan, defense mechanism ba!! and come to think of it, i never had a 'real boyfriend' since college. i'm beginning to think that my being 'petix' is repelling a serious romantic relationship.

. . .

gusto ko lang naman may kasama na ako ulit magsimba,

na tumambay sa starbux habang nagppeople-watching,

mag window shopping,

makausap habang break ko.. or break nya..

or just someone to cry to when shit happens.

kusinero at yaya

ngluto ako ng beef steak at adobo last week. ngaun lasagna nmn.

masarap dn pla magluto. well, swerte ng girl na nkahuli sa akin!

meron n syang all-around boy. matuto lng ako mg drive ng right hand drive car wala n syang hahanapin pa. san ka makakakita ngaun ng mabait, mapagpasensya, maunawain, matalinom, funny, marunong magluto, naglilinis ng bahay at naglalaba na pogi, matipuno at yummy na boy!

For Once In Your Life

May mga bagay na gusto kong gawin kahit isang beses lang sa ipinagkaluob sakin ni Lord na buhay. Average lifespan today is what? 65 years? 70 if you get lucky? Sa edad natin ngayon, pretty much alam mo na kung anong klase ka ng tao. Good girl ka ba? Good girl na may kulo? Pasaway? Wei wu Wei? Control freak? Loser?Acheiever?

Once na na categorize ka na, mahirap na i-divert ang buhay mo. Example: pag nabuntis ka out of wedlock, na hindi pa natatapos ang pag-aaral, kahit ano pang encouragement ang sabihin ng ibang tao sayo, inilalagay ka pa rin nila sa category: sinayang ang buhay.malandi. parang NANDA lang. hehe.

personally.. sa tingin ko lang naman, nacategorize ako sa good girl: 97% of the time. ibig sabihin lahat ng tao ineexpect ako na magdesisyon ng tama. magtapos ng pag aaral, makapasa sa mga exam, sumunod sa curfew, magkaroon ng maayos na trabaho,hindi magdroga, hindi maging pakawalang babae, maging loyal, responsible at mangarap ng mataas.

hanggang dun na lang ba? should we be confined to what society thinks of us?

these past few days, i have been thinking of a alot of things. most of the time i do live up to expectations, pero MINSAN talaga gusto ko lang maging parang EWAN. the other night, i went drinking until 2am in the morning. napakaunlikely sakin dahil hindi naman ako malakas uminom, saka tulog na ako by 9pm.

nagalit si Chito kasi sa kung ano anong etchos. umaga na daw ako umuwi, lasing daw ako.. etc etc.. to tell the truth, i really didnt care. i had fun. i felt like i was ALIVE and not confined by so many many rules of behavior.

i was never a party girl. but i want to experience being one. kahit 1 gabi lang. alam nyo yun? yung talagang EFFORT ang hair and makeup. contodo porma with 4 inch heels. bar hopping hanggang endorsement na pala ng 6am.

Sobrang babaw lang.. pero kahit mga OC-OC na, manang pa.. may karapatan ring mangarap. hehe.

the hardest things

(edited: mali pala ako ng kulay. lol!)

the last month was quite fast-paced para samin dito. ewan ko. masyado lang cgurong busy sa trabaho at sa mga extra curricular activities na kailangan para masabing tao talaga kami at hindi robot na trabaho lang ang gnagawa sa buhay.

hmm.. ano ba?.. nag clubbing kame with batchmates, double up party un wid mark & cj kambal (andun din c reagan decena at lyra, kaso basag na cla nung dumating kami sa bar so wla rn kwentang mkipagusap sa kanila)

pagkatapos nun pinasyal namen ang UST singers sa london--d usual places.enjoy naman kahit 3 days lang namen cla inampon at nakachika. ang galing nila, as in! lumaban cla sa wales at naging choir of the year cla. winners talaga!

tapos magkasabay na bday celebration ng dalawang batchmates, sa magkaibang bahay. wasak na naman ang mga tao, at mukang binagyo ang bahay namen pagkatapos.

then back to work.

super pagod ako ngaun. buong araw akong nasa kama lang. tapos may mga naaalala akong mga bagay:

* ang hirap maging HONEST. i had a dying patient na alam ko nang ndi na magtatagal, tinatanong ako ng relatives kung gano pa katagal cya aabot, ang sabi ko, wla sa posisyon kong magsabi nun, ang alam ko lang malala na cya at mas makakabuting magpunta na lahat ng kamag-anak nila bago pa mahuli ang lahat. ilang beses ko prinaktis ang sasabihin ko bago humarap sa kanila, naninikip pa ang dibdib ko pagkatapos kasi alam ko, alam kong ibinagsak ko lahat ng pag-asa nila. tama naman pala ako, 2 hrs after i said that--wala na ang patient.

* magrisk ng mga bagay bagay. particularly sa relationships. natatakot ako ulit umibig (naman, cheezy!!) dahil natatakot akong mawala ang mga importanteng tao sa buhay ko, natatakot akong mag-isa, natatakot akong masaktan. tapos ngayon bumabalik ako sa unang statement kong mahirap maging honest--ang hirap umamin ng tunay na nararamdaman, lalo na kung sya ang iririsk ko/namen--ang friendship namen ng closest friend ko dito. (well, yeah, that's a different story. lol!)

* tanggapin na wala na talaga. mabalik tayo sa trabaho ko, ang pasyente ko for 56 days passed away yesterday. it was so depressing for me watching his blood pressure go down to systolic of 40's--ang kaso NFR na sya, yun nalang talaga gagawin ko, watch him take his last few breaths, stand with his family in his last few minutes. 3 hrs after mag flat line, nagiiyakan pa rin ang family. naiintindihan ko naman sila, i can feel their pain. i've been there.. at para na rin yan sa bigong lab stories, kahit gano mo pa gustong irevive, kung wala na, wala na talaga. there are just some things we can never get over with, we would just learn how to live with it, eventually.

these are the things that i find hardest these days, but if these things didn't exist, we would not be able to appreciate the best things in life. the opposites of these, the moments wherein we overcome these hardships.

Pressure at 100

Sinabi sakin ni Yyen dati nung first year na masyado daw akong maraming requirements sa lalaki. Yun naman ay dahil gusto kong maging boyfriend si Tuxedo Mask. Nitong time na to eh NBSB pa ako na galing sa isang all girls school. So ang experience ko sa lalaki ga 5/100.

Dapat ko nga bang ibaba ang standards ko when it comes to love? Just because everybody's doing it?

Alam nyo naman ang love life ko noon, so di ko na ikwekwento. Pero ang masasabi ko lang na kahit sabihin ko pa noon na hindi ako naprepressure na lahat eh nagkakaboyfriend... ramdam ko pa rin. Ramdam ko kapag may nagtatanong na: "O, bakit wala ka pang boyfriend?"

Parang, teka, is something wrong with me?

A few years has passed. May boyfriend ako.. in-love ako. Experience ko sa lalaki, hmm, mga 45/100. Maraming nagbago, pero one thing remains the same. Pressure. Madami daming mga ka-batch or ka-edad ang:

A: nasa abroad at dumadakot ng pera "ano na nangyayari sa mga application mo?"

B: may anak "mag-anak ka na baka magka-kanser ka na" - c/o Zherdy

C: may asawa "hindi pa ba kayo magpapaksal?"

D: Both B and C

E: may boyfriend at nagsesex sila "bading ba yun?!"

Dapat na naman ba akong mapressure to conform? Dapat ba na ngayong 25 y/o na ako eh may asawa, anak, at madaming pera na? Teka, ano ng gagawin ko sa natitirang 60 years?

Maaring sabihin na hindi ka naprepressure ng society at ng pamilya at mga kaibigan ko. Para sa katulad kong nag-iisa sa buhay, madaling sabihin na, "I am my own person" pero, how much of my own person is influenced by the decision of others? How do i know i am not copying THEIR plans?

Pero hindi ko maidedeny na nararamdaman ko ang pressure. Ako lang ba?

one moment please!

ahihi.

kwento ko lang yung nangyari sakin kanina.

It was an ordinary (tiring, stressful, loooooong) night at the office and I was a bit sad when I learned I had to go home alone. Usually, I have someone who goes home with me and we chat about what happened during the shift and laugh all the stress away.....but because of my change in schedule, I could not wait for them. Anyway, I arrived at Petron in Main Avenue and waited for my bus. I thought I was going to wait long when the bus came and it stopped for me.
I was about to go up, when suddenly a guy came rushing down and I had to make way for him and then I heard,

"Angela!"

I looked up and saw this guy from where I previously worked, and woah! I was so surprised I just had time to say his name..........
(Parang pang-movie moment lang yung part na yun, I swear )

and then I went up the bus.

STUPID.

C'mon, this was the guy... you know, basta... THE GUY that I almost liked before. I just did not have time to get to know him then because I had to resign. And seriously, ( I don't care if he reads this) I was secretly/somewhat flirting with him then, and that was when I learned, flirting was fun pala! hihihi. Basta, he made so many kilig moments before that it still makes me smile whenever I think about them and it's making me wish there was someone who could make me feel that way again now.

But you know, it was a surprise kilig moment and well, it made my morning. =)
Nevermind that I did not have someone with me going home today, coz I just saw SOMEONE who I did not expect to see.

It was stupid to just let go of the moment because it actually looked awkward that I went up and left him there. But the bus stopped for me, and baka sagasaan lang ako ng bus sa gitna ng Edsa kung nakipagkamustahan pa ako sa kanya?
Not bad eh, for a happy ending.

And it was also kind of embarrassing because I went up the bus still, and you know, looked out the window and what I did was, just kind of WAVED at him with a BIG SMILE to say,
"Nice to see you again, you still look cute! even if you have a big payong and you look like you're wearing your pambahay!!!"




hay nako.







o, ano na nga ba?
eto, SINGLE pa din ako.